هدف: تعیین تاثیر بیماری یووییت فعال بر تغییرات عیوب انکساری.روش پژوهش: این مطالعه هم گروهی بر روی بیماران مبتلا به یووییت حاد و راجعه صورت گرفت. این بیماران در مرحله فعال و سه ماه بعد، در دوره خاموشی بیماری مورد ارزیابی عیب انکساری (رفرکشن سیکلوپلژیک) قرار گرفتند. در هر دو مرحله متغیرهای کروی، سیلندر (آستیگماتیسم) و معادل کروی اندازه گیری و داده های حاصل شده مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفتند.یافته ها: تعداد 88 چشم (66 بیمار) جهت ورود به مطالعه انتخاب شدند که از این میان 46 چشم در گروه قدامی، 30 چشم در گروه میانی، 10 چشم در گروه پان یووییت و 2 چشم با درگیری Toxoretinitis در گروه خلفی بودند. متوسط سن بیماران 34±14 (65-6) سال و به تفکیک در گروه های یووییت قدامی 39±14 سال، نوع میانی 27±13 سال، پان یووییت 34±14 سال و در یووییت خلفی 31±6 سال بود. 61.7 درصد بیماران مبتلا زن بودند و این غلبه جنسیتی نیز در همه گروه ها به جز نوع خلفی دیده می شد. تغییرات پارامترهای رفرکشن (کروی، سیلندر و معادل کروی) در انواع آناتومیکی یووییت مورد بررسی قرار گرفت و از این میان تغییرات کروی در گروه یووییت غیرگرانولوماتوزی قدامی و یووییت میانی و تغییرات معادل کروی در گروه های یووییت میانی و پان یووییت تفاوت معناداری را نشان می دادند. تغییرات سیلندر در هیچ یک از گروه های آناتومیکی یووییت معنادار نبود. شیفت تغییرات کروی و معادل کروی در گروه های یووییت غیرگرانولوماتوزی قدامی و پان یووییت به میزان 0.25دیوپتر به سمت میوپی و شیفت تغییرات کروی در گروه های یووییت میانی به میزان 0.25دیوپتر به سمت هایپروپی بود. با استفاده از آزمون رگرسیون اثر هم زمان نوع آناتومیکی یووییت، سن افراد، جنسیت، فعالیت یووییت در مرحله حاد و یا راجعه، شدت التهاب (تعداد سلول های التهابی) بر تغییرات پارامترهای رفرکشن (کروی، سیلندر و معادل کروی) مورد بررسی قرار گرفت. این ارزیابی نشان داد که فعالیت یووییت در مرحله حاد و یا راجعه و سن افراد از لحاظ آماری اثر قابل توجهی بر تغییرات کروی دارند. در زمان حاد تغییرات کروی به میزان 1.02 دیوپتر نسبت به زمان راجعه کم تر بود و با افزایش سن افراد این تغییرات بیش تر دیده می شد. هم چنین اثر فعالیت یووییت در مرحله حاد و یا راجعه و نوع آناتومیکی یووییت بر تغییرات معادل کروی تفاوت آماری معنادار را نشان می داد. تغییرات معادل کروی در مرحله حاد به میزان 0.88 دیوپتر کم تر از مرحله راجعه بود و این تغییرات در سه گروه قدامی، میانی و خلفی نسبت به نوع پان یووییت بیش تر مشاهده می شد. هیچ یک از این متغیرها اثر موثری بر تغییرات سیلندر نداشتند.نتیجه گیری: فعال شدن یووییت می تواند باعث تغییر در عیب انکساری چشم درگیر شود که بسته به محل آناتومیکی این درگیری شیفت این تغییرات متفاوت است. این شیفت در گروه یووییت قدامی به سمت میوپی و در گروه یووییت میانی به سمت هایپروپی می باشد.

سابقه و هدف: با توجه به نقش آنتی اکسیدانی و خواص حفاظتی ویتامینهای A و E در مقابل سرطان ارزیابی آنها از اهمیت بالایی برخوردار است. اندازه گیری این ویتامینها نیاز به روشهای دقیق و قابل اعتمادی دارد، لذا به منظور اندازه گیری دقیق همزمان ویتامین A و E با دستگاه HPLC، این تحقیق انجام گرفت. مواد و روشها: تحقیق به روش Exploratory survey انجام گرفت. پس از استخراج و آماده سازی نمونه سرمی، 50 میکرولیتر از این نمونه به دستگاه HPLC تزریق شد. روش اندازهگیری به روش کروماتوگرافی فاز معکوس با آشکار ساز (دتکتور) UV و ستون Super Pacpep-S  با سرعت جریان 1.5 (Flow rate) میلی لیتر در دقیقه و فاز متحرک متانول 95 درصد و مدت زمان آزمایش 15 دقیقه بود. زمان بازداری، درصد تغییرپذیری، تکرارپذیری، تاثیر زمان و نیز میزان بازیافت ویتامین ها اندازه گیری شد. یافتهها: ویتامین A، رتینیل استات (استاندارد داخلی) و ویتامین E به ترتیب در محدوده زمانی 3.4، 4.7 و 5/11 دقیقه از ستون خارج شدند. حد تشخیص دستگاه برای ویتامین A حدود 25 ng/ml و برای ویتامین E حدود 1 mg/ml بود. بازیافت ویتامین A و E به ترتیب 78.2 و 90.8 درصد بود. نتیجه گیری: اندازهگیری ویتامین A و E به روش HPLC همراه با تغییراتی در روشهای قبلی، روشی عملی در بالا بردن کیفیت اندازه گیری آنها به ویژه قسمت بازیافت ویتامینها است. انجام پژوهشهای دیگر برای بالا بردن کیفیت اندازه گیری ویتامینهای A و E توصیه میشود.  

مقدمه: استفاده از روشهای متفاوت تجویز آگونیستهای GnRH به همراه گنادوتروپینها، در سیکلهای ART جهت تحریک تخمک گذاری از موارد مورد بحث در تمام مراکز ART می باشد. تاثیر روش میکرودوز در بیماران با پاسخ ضعیف (Poor-Responder) قبلا در بسیاری از مطالعات مورد تایید قرار گرفته است. اما این سوال مطرح می باشد که آیا این روش در بیمارانی که برای اولین بار IVF/ICSI می شوند موثر است یا خیر؟ با توجه به مزیت روش میکرودوز (Microdose Flare) انجام گرفت از جهت کمتر بودن میزان داروی مصرفی و صرفه جویی در وقت بیمار. روش بررسی: ایم مطالعه از نوع آینده نگر و به روش Clinical Trail، در مرکز تحقیقاتی درمانی ناباروری و بیمارستان مادر یزد در سال 1379 تا 1380 بر روی 140 بیمار که برای اولین کاندید IVF/ICSI شدند، به دو روش Long Luteal PHASE و Microdose Flare انجام گرفت از جهت نتایج آن شامل تعداد اووسیت، فولیکول، امبریو، حاملگی و سقط با یکدیگر مقایسه گردیدند. نمونه ها به روش تصادفی آسان به دو گروه 70 نفری تقسیم شدند. به علت عدم دریافت پاسخ دقیق در عده ای از بیماران، تنها مواردی وارد مطالعه شدند که از نتیجه باروری آنها مطمئن بودیم. در گروه میکرودوز 14 نفر و در گروه Long سه نفر به دلیل عدم امکان پیگری و مشخص نبودن نتیجه حاملگی از مطالعه حذف شدند. بدین ترتیب تجزیه و تحلیل آماری با نرم افزار SPSS بر روی 123 بیمار انجام و از آزمون Chi- Square و t.test استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان می دهد که این دو روش از نظر به دست آمدن تعداد اووسیت، امبریو، میزان باروری و سقط با یکدیگر تفاوت معنی داری ندارد و فقط تعداد فولیکول بالغ به دست آمده در روش Long Guteal به طور قابل توجهی بیشتر از روش میکرودوز بود اما از نظر آماری معنی دار نمی باشد (p=0.062). نتیجه گیری: این روش به عنوان روشی برتر در افرادی که برای اولین بار تحت IVF/ICSI قرار گرفته اند نمی باشد اما از لحاظ اقتصادی با توجه به دوز کمتر دارو می تواند مد نظر قرار گیرد.

در طی مطالعه چند فاکتوری، اثرات مقادیر مختلف (4, 4.5, 5) pH، میزان تلقیح اولیه باکتریایی (102 و 104)، درجه حرارت نگهداری (5، 15، 25، 35 و 45 درجه سانتیگراد) و نیز نوع ماده غذایی از نظر وجود عوامل مغذی در آنها (سوپ قارچ و سوپ جو) بر روی مدت زمان مرحله رشد تاخیری باکتری استافیلوکوکوس آرئوس در سوپهای آماده و بسته بندی شده تجاری ایران مورد بررسی و ارزیابی قرار گرفت. مدت زمان مرحله رشد تاخیری باکتری به طور معنی داری تحت تاثیر فاکتورهای "دما"، "میزان تلقیح" و نیز تداخل دو فاکتوری "دما × میزان تلقیح" قرار گرفت (P<0.05). نوع سوپ در این مطالعه تاثیر معنی داری بر روی آن نداشت (P=0.5). با استفاده از معادله رگرسیون خطی و ترانسفورماسیونهای مناسب ارتباط مدت زمان مرحله رشد تاخیری باکتری (به عنوان یک متغیر وابسته) با مقادیر مختلف فاکتورهای مورد نظر در مطالعه و نیز اثرات تداخلی آنها (به عنوان متغیرهای مستقل) به صورت مدل پیشگو تهیه گردید. با استفاده از این مدل مدت زمان مرحله رشد تاخیری باکتری در محدوده دامنه متغیرهای به کار گرفته شده در این مطالعه با مقدار R2=0.952 قابل محاسبه و پیشگویی خواهد بود.

زمینه و هدف:  هدف اصلی تضمین کیفیت، به حداقل رساندن میزان خطا برای افزایش ایمنی بیمار است. آزمایشگاه های بالینی مدت هاست توجه خود را بر روش های کنترل کیفیت و برنامه های ارزیابی کیفیت متمرکز کرده اند. مطالعه حاضر با هدف بررسی کامل بودن برچسب گذاری نمونه در بخش هیستوپاتولوژی انجام شد. مواد و روش­ها: در این مطالعه مقطعی گذشته نگر، برچسب های نمونه های بافت ارسالی از بخش های ارتوپدی، جراحی مغز و اعصاب، داخلی، ارولوژی، گوش، حلق و بینی، جراحی، مراقبت های ویژه و آندوسکوپی در بیمارستان امام خمینی ارومیه از دی ماه 1401 تا اسفند  1401 ارزیابی شدند. کلیه اطلاعات شامل نام بیمار، سن، شماره پرونده، نوع بافت، محل تشریحی، تاریخ نمونه برداری، نام پزشک ارجاع کننده، خوانایی اطلاعات مکتوب، دو شناسه بیمار (نام کامل، تاریخ تولد یا شماره پرونده)، و چسباندن برچسب روی بدنه ظرف بررسی شد.  یافته ها: از 2178 نمونه پاتولوژی مورد بررسی، بیشترین تعداد نمونه (53/58%) از بخش جراحی و کمترین (0/69%) از بخش جراحی مغز و اعصاب ارسال شد. کمترین تعداد خطا مربوط به سن بیمار بود که از 0% در بخش داخلی، جراحی مغز و اعصاب و آندوسکوپی تا 8/5% در بخش اورولوژی متغیر بود. بین معیارهای به دست آمده در بخش های مختلف به جز نام بیمار و ناخوانا بودن اطلاعات مکتوب تفاوت آماری معنی داری وجود داشت.  P-value در مورد سن بیمار، شماره پرونده، نوع بافت، تاریخ نمونه برداری، نام پزشک، برچسب روی بدنه ظرف و ثبت دوشناسه 0/001 > و در مورد موقعیت تشریحی نمونه 0/049 بود. نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که انواع خطاها در برچسب گذاری نمونه های پاتولوژی وجود دارد. حجم بالای کار و تعداد نمونه زیاد نمی تواند دلیل خطا در برچسب گذاری باشد. به دلیل شباهت نام ها، ممکن است دو نمونه با یکدیگر اشتباه گرفته شوند، اما وجود شناسه دوم این مشکل را حل می کند. فن آوری های جدیدتر مانند کدگذاری نواری ممکن است فراوانی خطاهای برچسب گذاری نمونه را کاهش دهد.